Voor de generatie die in de jaren ’90 voorlichting kreeg, bleven de fragmenten echter een traumatisch-hilarisch geheugen. Vage herinneringen aan de "blote man met de stopwatch" (een fragment om de tijd van een erectie te meten) bleven spoken in de kroeg en op verjaardagen. Maar er was geen manier om die herinneringen te verifiëren. Was het echt zo suf? Droegen ze echt neon?
In 1991, “online seksuele voorlichting” was not yet a mainstream concept. Most youth received sexual education from schools, parents, books (e.g., Wegwijzer voor de Liefde ), and the Rutgers Stichting or Sensoa (Flanders). However, early digital pioneers used Bulletin Board Systems (BBS), videotex systems (like Viditel in NL), and the nascent Internet to discuss sexuality anonymously. The content ranged from factual medical information to explicit user-generated material. Access was slow, text-based, and limited to tech-savvy users. seksuele voorlichting 1991 online
We hebben nooit geweten hoe het afliep met de acteurs in hun hoge spijkerbroeken. Maar jaren later, dwalend op het internet, vonden we een korrelige upload van precies diezelfde video. De reacties eronder stonden vol met mensen van onze leeftijd: "Hee, dit keken wij ook in 1991!" en "Die man met dat jasje achtervolgt me nog steeds in mijn dromen." Voor de generatie die in de jaren ’90
The Dutch government and Rutgers Stichting should monitor Usenet and BBS systems for misinformation and consider funding a moderated, anonymous online question service for teenagers. Was het echt zo suf
Jasper isn't looking for the slick, high-definition content of the future. He’s looking for answers that his biology textbook glosses over. On a flickering green-on-black screen, he finds a text file titled VOORLICHTING.TXT .
The “success story” of Dutch sexuality education - FutureLearn